Znaleźliśmy ciało.
Myślisz, że go poćwiartowano na promie?
Halo? Mój Boże.
- On was tu przywiózł? - Tak.
- Czemu was związał? - By ćwiczyć.
- Sądziłem, że jesteś w Danii. - Stęskniłem się.
Hjortur?
Nigdy nie opuścił tego domu.
Może o nim nie mówimy,
ale to nie znaczy, że wciąż nie jest częścią naszego życia.
Czy Hjortur...
...był agresywny wobec ciebie lub innych?
Nikt z Reykjaviku nie da rady tu przybyć.
Nie!
Co tu się dzieje?
Widzieliście dzieci?
Według mojego teścia Hjortur zawsze będzie potworem.
Cholera.
Szukajcie wzdłuż ulicy, ja pójdę tędy.
Dzieci!
- Musimy go znaleźć! - Nie!
Chcę do domu.
- Znalazłeś ich? - Nie.
- Gdzie Agnes? - Poszła ulicą.
Szukamy dalej.
Dzieci!
Thorlidur!
Mamo! Tutaj jesteśmy!
Agnes!
Andri!
Tato!
Moje skarby.
Do samochodu.
Wezmę go.
Biedactwa.
- Dlaczego uciekłeś w śnieżycę? - Perla była dla mnie niedobra.
Mówiła, że nie mam taty.
Perla, kochanie. Każdy ma tatę.
- Przeproś Maggiego. - Przepraszam.
Dobrze, dzieci. Wszyscy się pogodzili?
Ruszamy.
Nic dziwniejszego mi się nie przydarzyło.
Co tu się mogło stać?
Nie wiem. Morderca wykradł ciało.
Myślałem, że morderca siedzi w areszcie.
Wszystko się pogmatwało z powodu pogody.
Rozdaję ryby turystom.
A teraz proszą o homary.
Chcę wiedzieć, czy ktoś mi za to zapłaci.
Leifur, o tym musisz porozmawiać z kimś innym.
- Cześć. - Cześć. Znalazłeś dziewczynki?
Tak, znaleźliśmy.
- Już śpią. - Nic tu nie znalazłam.
Ciało wyparowało.
- Nie ma tam monitoringu? - Najwyraźniej nie.
Czekaj...
Kolejne rozbite okno.
- Jeszcze jedno? Gdzie? - Z tyłu.
- Dziwne. - Ano.
O co w tym chodzi?
>>> RebelSubTeam <<<
::PROJECT HAVEN::
Tłumaczenie: Stingwood & sindar
Korekta: moniuska
.:: TRAPPED ::. Odcinek 3
Dzień 3 8 lutego; Niedziela
- Jeszcze kawy? - Tak, proszę.
- Twój mąż parzy dobrą kawę. - Doprawdy?
O tak. Mam wiele talentów.
Do zaparzenia kawy potrzeba talentu?
Muszę lecieć.
Jeśli czegoś ci będzie trzeba, powiedz to jemu.
Miłego dnia. Do zobaczenia.
- Palisz? - Nie.
- Co na lunch? - Gulasz.
Nie potrafisz nic więcej ugotować?
Jak dasz kasę, to coś kupię w sklepie.
W porządku. Zadzwonię do biura.
Skoro tu utknęliśmy, będą musieli ponieść pewne koszty.
Tylko bez szaleństw.
- Gdzie radiowóz? - Nie wiem.
- Pogoda się nie poprawia. - Nie.
Co tu się stało? Gdzie Asgeir?
Asgeir?
- Co się stało? - Ja...
Zaatakował mnie.
- Nie chciałem, by oszczał podłogę. - Kiedy to było?
W nocy. Gdzie byliście?
Zabrał samochód i resztę.
- Ale nic ci nie jest? - Tak, nic mi nie jest.
- Myślisz, że ma ciało? - Nie można tego wykluczyć.
- Za daleko nie zajechał. - Nie.
- Nie udało się wam tam dotrzeć? - Nie, nie daliśmy rady.
Droga przez góry jest nadal nieprzejezdna.
Prognozy nie są dobre, ale pozostaniemy w gotowości.
Rozmawialiśmy z Traustim Einarssonem. Dowódcą Wydziału Kryminalnego.
Cześć. Ależ tu bałagan.
Cóż, Sigudur...
- Kłopoty się nawarstwiają. - Ano.
Znasz go.
Nigdy mnie nie słuchał.
To twój ojciec.
Powstrzymuje przyszłość tego miasta.
Musisz coś z tym zrobić.
- Tędy nie przejechał. - Nie.
- Musi być nadal w mieście. - Cholera. Tam jest samochód.
Nie żyje. Skręcony kark.
Co za bajzel.
Dokąd, do cholery, chciał jechać?
Bagażnik jest pusty.
Chyba nie ukradł ciała.
Nie powinieneś zawiadomić policji w Reykjaviku?
I co im powiem?
Że straciłem zwłoki, a podejrzany nie żyje?
Znajdźmy pozostałe fragmenty ciała.
Muszą gdzieś tam być.
- Wszystko w porządku. - Tak.
Co słychać?
Zaczynam śnić o workach na śmieci.
Nudzą się i chcą wiedzieć, kiedy będą mogli stąd wyjść.
Gdybym sam to wiedział...
Wszyscy mają gdzieś, że jesteśmy wolontariuszami.
- Leifur stęka z powodu homarów. - Pomówię z twym ojcem.
Wykonujesz tu świetną robotę.
Możesz nam pomóc podnieść morale?
Tak.
Asgeir, to nie ma znaczenia.
Upewnij się, że wszystko idzie zgodnie z planem.
Dzięki.
Mówi że nasi ratownicy są na miejscu.
Śledczy nadal nie przejadą przez góry.
Ciało rozczłonkowano i wrzucono do oceanu.
Jakieś fragmenty mogły zdryfować na brzeg.
Niech ludzie przeczeszą plażę.
Mówiłeś, że Litwin mógł znać kogoś z hotelu.
- To tylko przeczucie. - Może skupmy się na tym?
Może znał kogoś w mieście?
- To, że nie żyje, nie oznacza... - Przestań, Hinrika. Proszę.
Możemy się skupić tylko na jednej rzeczy.
Poproszę Bardura, by popływał po fiordzie.
Dobrze.
Może wziąć kumpla, nurka.
Niech będą dyskretni. Nie powinniśmy prowadzić śledztwa.
Wiem.
Proszę.
Spójrzcie.
- Halo. - Cześć, kochanie.
Cześć.
Muszę cię prosić, byś wypłynął i czegoś poszukał.
- Czego mam szukać? - Ludzkich szczątków.
O czym ty mówisz? W jakim celu?
Daleko nie wypłyniemy, są zwały lodu.
Wystarczy wzdłuż brzegu.
Czy to nie Fridrik?
- Cześć, Fridrik. - Cześć, przyjacielu.
- To moja dziewczyna, Agnes. - Fridrik Davidsson.
Siadajcie. Miło cię widzieć.
Ciebie również.
Ta pogoda mnie doprowadza do szału.
Miałem zostać na jedną noc i wracać do domu.
A tu to morderstwo.
- Anno. Napijecie się czegoś? - Kawy latte.
Dla mnie również.
Dwa razy latte. A dla mnie małe piwo.
Niezłe miałeś przemówienie.
Miasto wyprzedza o lata świetlne te, w którym przemawiałem ostatnio.
Czyli to jakiś wyścig miast? Inne też mogą zawrzeć umowę?
Najważniejsze, że do budowy dojdzie w tym rejonie.
Niezależnie od rezultatu, to będzie potężny zysk dla rządu.
Co to za umowa? Jaka jest oferta?
Ona też jest prawnikiem.
To prosta umowa pierwokupu na 25 lat. Nic złożonego.
Czyli przez 25 lat właściciele ziemi nie sprzedadzą nic komuś innemu?
To po prostu...
To miasto leży po środku nowego szlaku morskiego,
między Wschodem a Zachodem.
Między dwoma potęgami ekonomicznymi.
Dla mnie to brzmi naprawdę seksi.
Gdybym miał tu ziemię, na pewno bym ją sprzedał.
Ale zaczekaj...
Wszyscy w okolicy mają podpisać taką samą umowę?
Ale ma powstać tylko jeden port.
Nie słuchałaś. To miasto ma przewagę.
Dzięki.
To był drogi aparat z niebieskim paskiem.
- Potrzebujemy notatki po angielsku. - Potrzebujemy notatki po angielsku.
- Po islandzku nam się nie przyda. - Dlaczego?
- To nie dowódca? - Przepraszam, może pan pomóc?
Skradziono nam aparat.
Jestem trochę zajęty. Asgeir wam pomoże.
Andri. Hinrika, zajmiesz się tym? Muszę ci coś powiedzieć.
Nie ma sprawy.
Przyjrzałem się temu kontu na Twitterze.
Nosi dziwną nazwę: "Armitage Trail".
Na bank pseudonim.
To nazwisko pisarza, który napisał "Człowieka z blizną".
Wiesz, to ten film z Alem Pacino.
Tak.
Autor książki to Armitage Trail.
I?
Kogo znamy z blizną na twarzy?
Nie licząc mnie, oczywiście.
Rozumiem.
Cześć, Freya. Musimy pomówić z Hjorturem.
Proszę, wejdźcie.
Hjortur!
Nie opieraj się.
Uspokój się.
Mam cię skuć?
Cholera...
To te zdjęcia.
Cześć, Johanna.
Co z tobą nie tak?
Co, do kurwy, człowieku?
Jebany frajer.
Pierdol się, koleś!
Masz jakiś problem?
- Przestańcie natychmiast. - Hjalmar!
Przestań.
Uspokój się, Hjalmar.
Już dobrze. Wszystko w porządku.
- Trzeba tu zachować spokój. - Robimy, co możemy.
Hrafn, to prawda, że Litwin nie żyje?
Nic o tym nie wiem.
Nie uspokaja fakt, że policja sobie nie radzi.
Właśnie aresztowali Hjortura Stefanssona.
To już coś.
Jakaś dziennikarka od rana próbuje dodzwonić się do ciebie.
Powiedziałem, że jesteś zajęty sprawą morderstwa.
Rozśmieszyło to ją.
Będę wdzięczny, jeśli będziesz zbywał media.
Dobra.
Asgeir... Dobra robota.
Z tym całym "Człowiekiem z blizną".
- Wiem, że to z netu, ale i tak... - W porządku.
Wszystko jest już gotowe.
Gdzie zwłoki?
Co masz na myśli?
Zgubiłeś zwłoki?
Odpowiedz na pytanie.
Bo inaczej?
Nie dotknąłem go. Jedynie zrobiłem zdjęcia.
Dlaczego?
Nie wiem.
Po prostu jest w tym coś fascynującego.
Po co ci były zdjęcia ciała?
- Jak się dostałeś do środka? - Wybiłem szybę w oknie.
W którym oknie?
Tym przy wejściu.
- Głównym wejściu? - Tak, frontowym.
- Jak wyszedłeś? - Tak, jak wszedłem.
Co z innymi zdjęciami?
Policja.
Tymi z moją rodziną?
To moje córki. Moje dzieci!
Andri, powinieneś odebrać. To Trausti.
Przekierować do twojego gabinetu?
Teraz to sprawa osobista, rozumiesz?
Zabrać go z powrotem do celi.
Mądry z ciebie facet, Andri.
Najmądrzejszy jakiego znam, więc przyda się dobre wyjaśnienie.
Mówię o Twitterze.
Właśnie kogoś aresztowaliśmy.
Kogo?
Gościa, który zrobił zdjęcia. Jest podejrzanym.
Serio? Pierwsze słyszę.
Dlaczego nie dowiedziałem się o Twitterze od ciebie,
tylko od pieprzonego reportera, który doprowadza mnie do szału?
- Kiedy zobaczyłeś posta? - Zeszłej nocy.
Andri, bądźmy szczerzy...
Wiem, że nigdy mnie nie lubiłeś, ale to niewyobrażalnie nieprofesjonalne.
Co z tym Litwinem, którego aresztowałeś?
Cóż...
Nie żyje.
No więc...
Chyba mogę iść się spakować.
Weźmie na siebie winę.
- Jesteś pewna? - Tak.
Musimy dokończyć przesłuchanie.
- Skończmy go wypytywać. - Nie możemy.
- Reykjavik chce, żebyśmy na nich zaczekali. - Będziesz po prostu wykonywał rozkazy?
Nie bądź taką buntowniczką, Hinrika.
Nie znam tego Traustiego.
Ewidentnie dręczy cię, że widział naszą wpadkę.
Co liczy się bardziej? Twoja duma czy rozwiązanie sprawy?
Czy to wizyta towarzyska?
A może przysłali cię tu twoi przyjaciele?
Będę kapitanem portu, gdy taki wybudują.
To ważna posada.
Zdajesz sobie sprawę, że gdyby go wybudowali,
wszystkie ważne stanowiska zajmą Chińczycy?
- Nieprawda. - Czyżby?
- Tak. - Pomóż mi z tym.
- Cześć. - Witaj, słonko.
Aresztowali Hjortura.
Widziałam, że Andri wpakował go do samochodu.
- To dobrze. - Czemu go zatrzymali?
A czemu by nie?
Hjortur nigdy by nikogo nie skrzywdził.
Skąd miałabyś wiedzieć? Zabroniłem ci z nim rozmawiać.
Dziadku, przychodzi do sklepu. Mam się nie odzywać?
Nie jestem już dzieckiem.
Mówię tylko, że był dla mnie miły, zawsze gdy go widywałam.
- Do stołu. - To czemu znów go zatrzymali?
- Odpowiesz mi? - Dziadku, przestań.
Wygląda przepysznie. Prawda, dziewczynki?
Ziemniaków? Proszę bardzo.
Przez wszystkie lata, odkąd tu mieszkam...
tylko dwa razy zakłócono tu spokój.
Oba razy ten cholerny chłopak...
Nie chcesz, żeby twoja córka znała kogoś takiego.
Jest trucizną. Nic dziwnego, że go aresztowali.
Kogo?
Aresztowali Hjortura. Nie wiem za co.
Jak uważasz?
Nadpłynęły zwłoki bez głowy.
Kto był na pokładzie promu? Hjortur Stefansson!
To niezbyt trudne równanie.
Uczysz się w szkole matematyki, tak?
- Tato... - Wiem, gadam jak zgorzkniały starzec.
Chłopak odsiedział swoje, co powinno wystarczyć.
Nie wystarcza!
Czy możemy zmienić temat?
Ona nie wróci. Takie trujące gadanie niczego nie zmieni.
"Trujące"?
Winisz mnie za to?
Chodź...
- Nie miałam na myśli nic złego. - Wiem...
Nie chciał tak zareagować.
Te wszystkie martwe zwierzęta...
Starasz się pokazać piękno śmierci?
Śmierć to nic pięknego.
Sam nie wiem.
Może szukam tylko powołania.
Śmierć, religia... Całe te bzdury.
Wszyscy umieramy.
Zawsze wyobrażam sobie tę ostatnią chwilę...
Ostatni oddech.
Koniec tego wszystkiego.
W przeciwieństwie do tych zwierząt...
My znamy kruchość życia.
Na tym zdjęciu bardzo przypomina Dagny.
Lecz to nie Dagny.
Oczywiście, że nie. Nie jestem idiotą.
Tęsknię za nią każdego dnia.
Każdego, pierdolonego, dnia.
Próbowałem się z tym pogodzić...
że Dagny...
zginęła.
Nie potrafię.
Gdy widzę Johannę...
Być może brzmi to absurdalnie...
ale gdy ją widzę...
czuję, jakby Dagny przeżyła pożar.
Razem ze mną.
Powinienem zginąć z nią.
Zrobiłem wszystko, aby ją ocalić.
- Hjortur, pomóż mi! - Dagny!
Nie było cię tu wtedy.
Ty to pamiętasz.
- Mówiłeś, że ktoś wytargał cię z budynku. - Tak było.
Czy to możliwe, że wydostałeś się sam?
Nie pamiętając o tym?
Nie...
Ktoś mnie... stamtąd... wyciągnął.
Nie masz lepszego argumentu?
Innego niż służba tym ludziom.
Spójrz na siebie. Cały przerażony.
Nie mogłem się doczekać, by chodzić z tobą na polowania.
Płakałeś cały czas. "Tatusiu, nie zabijaj renifera".
Potrafisz być takim dupkiem.
Ty tu przyszedłeś.
Wracaj do Hrafna i powiedz, że nadal się nie zgadzam.
Nie sprzedam ziemi, dopóki żyję.
Jak sądzisz?
Wątpliwe, że kogoś zabił albo że ukradł ciało.
Tak, ale nadal jest podejrzanym. Nie doszło do przesłuchania.
Kazano nam z nim nie rozmawiać. Musi tam zostać do przyjazdu Traustiego.
Poszukasz raportu po pożarze w 2008?
- W wędzarni? - Tak.
Dlaczego?
Chcę rzucić okiem.
- Wybacz, że straciłem panowanie. - Nic się nie stało, tato.
Powinieneś przeprosić Johannę.
Masz rację. Chciałem dać jej swoją gitarę.
Czy to nie przesada?
Wygląda na to, że twoja matka lepiej się czuje.
- Co was tak bawi? - Opowiadałem o swojej siostrze.
Jest zabawna.
Napiję się kawy.
- Jak ci się podoba? - Wygląda na miłego młodzieńca.
Ale żaden z niego Andri.
- Pragnę tylko twojego szczęścia. - Jestem szczęśliwa.
One również.
Nie chciałybyście przeprowadzić się do Reykjaviku?
Tak.
Andri, w końcu dostaliśmy akta Bjorna Weissmanna.
Tego Szwajcara? Miał może operację nerki?
Nic o tym nie napisano.
Nasz facet miał operację nerki. Jesteś pewien?
Tak sądzę.
Możliwe, że zabieg był nielegalny.
- Szukaj dalej. - Na razie.
Wezmę to.
Coś jest w środku.
Chodź mu pomóż.
Pomogę ci.
Cały czas myślę, co czekało tu na te siostry.
Nie wspominając tego, co przeszły dotychczas.
To prawda. Straszna sprawa.
Miałaś rację. Trzeba przyjrzeć się przemytowi ludzi.
Bardzo dziwi mnie, że nie miał telefonu.
- Litwin? - Tak.
Chyba że wyrzucił go w czasie pościgu.
Musi być pogrzebany pod zaspami śniegu.
Celna uwaga. Może warto go poszukać?
Johanna widziała, jak aresztujesz Hjortura.
Masz coś na niego?
Musimy wypytać go o inne sprawy.
Co u dziewczynek?
W porządku.
Najbardziej boją się tego, że jutro będą musiały iść do szkoły.
Chciałam się tylko dowiedzieć.
Pogadamy później.
- Na razie. - Pa.
Proszę zaczekać. To Bardur. Coś znaleźli.
Bardur, co się dzieje?
Policja nie komentuje zdjęć.
Jednak twierdzi, że śledztwo idzie w dobrym kierunku.
Co ten robi na dachu?
Tam.
Nie dotykałem tego. Tylko otworzyłem, by zobaczyć co to.
Dzięki. Widzimy się w domu.
Weź latarkę.
Jasna cholera.
- W kurtce są papierosy. - Chryste...
"Fumar mata"?
Kupiono je w Hiszpanii.
Pieniądze.
Islandzka waluta. Półtora tysiąca.
- Cholera. - Co?
Szukaliśmy w złych miejscach.
To znaczy?
Trzy dni temu kupował jedzenie w hotelu.
Że co?
Czyli nie był na promie.
Zabójca też nie.
facebook.com/ProHaven facebook.com/RebelSubTeam
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.